– De Sjaak –

Sjaak Vrugt (1974-2024) was vanaf het eerste uur percussionist bij De Filistijnen

Toen de eerste versie van De Filistijnen een kort optreden gaf bij een opening van een tentoonstelling in galerie De Waag (september 2017) was ‘De Sjaak’ er al bij. Want trommelen kon-ie.

We noemden Sjaak liefdevol ‘De Sjaak’. Als een instituut. Sjaak was een fenomeen. Hij was dichter/woordkunstenaar, oud-politicus, muzikant en levenskunstenaar. Maar vooral ook activist. Kraker. Tijdens een eerder leven waar wij als Filistijnen wel dingen over hadden gehoord, maar niet echt weet van hadden.

Wie gooide op 1 feburari 2002 op de Dam dat verfbommetje naar de gouden koets met daarin Willem-Alexander en Máxima? Dat was Sjaak. Sjaak was niet bang. Hij had immers het hart op de juiste plaats.

Altijd op de bres voor anderen. Degenen die in de verdrukking zaten. In flarden hoorden wij verhalen over Sjaak’s roemruchte kraakverleden en de plekken waar hij allemaal had gewoond. Het mooie was: Sjaak was wel scherp, maar nooit rancuneus. Zelfs voor zijn politieke vijanden voelde hij mededogen.

‘Sjaak is misschien wel het meest rock ’n roll van het hele stel‘; of woorden van een soortgelijke strekking. Een uitspraak van journalist/schrijver Peter Bruyn. En: ‘Sjaak voegt aan De Filistijnen dat cult-element toe, nét zo onnavolgbaar als indertijd Kurt Schwitters bij de dadaïsten‘.

Mooie woorden. Wij zagen Sjaak dan ook altijd liever komen dan gaan. Of hij zou komen opdraven wisten we vooraf nooit. Briefjes in zijn brievenbus met daarop plaats en tijdstip van een Filistijnen-optreden hielpen hem. Maar aangezien deelname aan De Filistijnen op vrijwillige basis is, hebben we hem nooit verweten als hij – om wat voor reden dan ook – niet aanwezig was.

We koesterden de geweldige momenten waarop hij zijn onnavolgbare percussie-partijen ten beste gaf. Telkens kwam Sjaak met interessante attributen aanzetten: van trommeltjes tot metalen of van een xylofoon tot een toetertje. Binnen een lied werden al die mogelijkheden ten volle uitgeprobeerd.

Maar dat niet alleen: Sjaak schroomde niet om de teksten van de liedjes van zijn eigen commentaar te voorzien. Een aspect dat ons regelmatig in de lach deed schieten. Zong je bijvoorbeeld ‘ik droomde dat ik heel erg rijk was’, dan kon Sjaak daar ineens mompelend aan toevoegen: ‘ja ja, dat zou je wel willen!’.

Toen Sjaak nog in gezelschap was van zijn trouwe hondje Cody riepen we Cody uit tot ‘de dirigent‘ van De Filistijnen. Cody nam dat niet zo letterlijk, die zat gewoon rustig naast Sjaak en keek naar ons.

We hebben ontelbare mooie, grappige, interessante en muzikaal onnavolgbare momenten beleefd met De Sjaak. Sjaak is een oer-Filistijn. Sjaak is onvervangbaar.

Wij hebben grote bewondering voor de manier waarop Sjaak is omgegaan met zijn ziekte. Tot het laatst was Sjaak niet bang.

We zijn verdrietig, maar prijzen ons gelukkig dat we Sjaak ruim zes jaar in ons midden hebben gehad. Sjaak blijft voor altijd onze kameraad.

PM Delèfre,
Hans Duivenvoorden,
R Jean Forêt,
OJ Frère,
Clever Lee,
R Danny Lodder,
Dick Stegenga